Column

Onregelmatig verschijnende column van Jeroen de Bree, Machiel Wetselaar en gastschrijvers. De column moet nog een naam krijgen.

Verkeersborden

Zomervakantie 2012

Eindelijk was het zomervakantie, vonden de kinderen. De een ging naar ponykamp, de ander naar scoutingkamp. Daarna hadden we 3 weken vrijgeboekt om met het gezin weg te gaan. Een bestemming – anders dan zon – was er nog niet. De eerste helft van de vakantie vlogen voorbij. Mooie dagen met bezoekjes aan zwembad en Bussloo. Lekker rondom huis klooien, vriendjes over de vloer, genieten. De dag voordat we ergens zouden heengaan  - met een 6e hands vouwwagen, dat was al wel duidelijk – keken we elkaar aan en vroegen ons hardop af ‘waarom gaan we eigenlijk weg, dit is eigenlijk al vakantie! De natuur is prachtig, er is rust, er zijn fijne vrienden, er is altijd iets te doen.’

Uiteindelijk was de uitkomst van ons gezinsgesprek dat we toch zouden weggaan om twee redenen: 1. Om een tijdje alleen met het gezin zijn, zonder tussenkomst van post, telefoon, berichtjes, mail, vrienden om echt weer eens samen te zijn. 2. Om nieuwe omgevingen te ervaren om inspiratie op te doen. Om ons bestaan hier levendig en fris te houden. Met deze twee redenen zijn we de volgende dag afgereisd naar het zuiden; de bestemming was minder belangrijk dan een tijdjes samenzijn en inspiratie opdoen. Uiteindelijk hebben Noord Italie bezocht en was het er heerlijk. Inmiddels zijn we weer terug en zijn de kinderen weer naar school. En genieten we weer van ons prachtige plekje op de Veluwe.

Confectievogel op het Oranjefeest

mei 2012

De confectievogel vliegt niet meer. Beter gezegd:  de confectievogel kan helemaal niet vliegen.  Die zit star en stijf in een hydraulisch bouwwerk te wachten op de dingen die komen.  De confectievogel is een massaproduct  van onbekende herkomst.
Dat was vroeger wel even wat anders. Toen had je maatvogels.  Maatvogels, exclusief voor het vogelschieten op de Hietwortel in Laag-Soeren. Daar was er maar één van. En  die ene maatvogel draaide om een ijzeren pin. Ergens ver weg, hoog boven in  de lucht. De schutter stond tijdens het vogelschieten  voor een rechtopstaande ladder zijn eigen sport te zoeken  en de vogel draaide rond bij elk raak schot.

Om aan een maatvogel te komen trok Hein Plant al maanden voor het Koninginnefeest het bos in. Hein Plant was  timmerman en voorzitter van de Oranjevereniging. Hij wist wat hij zocht en met een kennersoog taxeerde hij de bomen en takken tot hij het geschikte hout bij elkaar had. Dat hout werd gefatsoeneerd.  Er werden een kop, een staart en een paar vleugels aan een lijf gemaakt. Dwars door dat lijf werd een gat geboord waar de ijzeren pin doorheen kwam die bovenop een eindeloos lange paal zat. Het hijsen van de maatvogel was adembenemend.

Toen Hein een dagje ouder werd nam hij Rinus van der Wulp mee als leerling-maatvogelmaker . Rinus was geraffineerder dan  Hein. Rinus stopte de vogel een poosje onder water. Daardoor werd het hout zo taai dat de schutters soms moesten bijbetalen om de geweerlader/patronen-leverancier niet helemaal failliet te laten gaan. Die stond daar voor een vast bedrag, weet je.  Of het van de Oranjevereniging of van de dierenbescherming kwam is  niet bekend, maar naderhand mocht dat niet meer. Er moest op droge vogels geschoten worden.

Nu hebben  we een confectievogel. Op een hydraulische schietstoel. In de wei naast de ijsbaan. De Hietwortel werd te gevaarlijk voor het wild, zeiden de deskundigen. Maar soms stond er een heel koppeltje reeën op hun gemak vanuit de verte te kijken wat al dat volk daar bij de bosrand van de Hietwortel  aan het doen was. En voor zover bekend is er nooit een ree gesneuveld. Tenminste niet tijdens het vogelschieten.
 

Okinawa

april 2012

Studies hebben aangetoond dat mensen die op het Japanse eiland Okinawa wonen het oudst worden van alle mensen op aarde. De mensen daar blijken een zeer gezonde leefstijl te hebben. Het merendeel van hen bereikt niet alleen een hoge leeftijd, maar ze blijven ook nog eens op een gezond gewicht, vitaal en scherp van geest. De kern van het geheim lijkt te liggen in een gevarieerd, uitgebalanceerd eetpatroon en een positieve levensinstelling.

Met behulp van het sociale medium Facebook kunnen we in één touch (een muisklik is alweer achterhaald) Laag-Soeren verbinden met Okinawa, en kunnen we meegenieten van praktische informatieve tips in de vorm van oude Japanse leefwijzen, smakelijke Sushi recepten, historische filmpjes over karate, mooie plaatjes van bloeiende kersenbomen, indringende interviews met geisha’s, etc. 
Op Okinawa heeft men een andere levensinstelling dan wij hier. Men is relaxt, positief, hulpvaardig, zorgt voor voldoende lichaamsbeweging en doet vaak nog iets aan yoga, tai chi of meditatie. Toegegeven: men woont op een prachtig eiland met palmbomen, in een heerlijk klimaat. Maar dat hoeft voor ons nog geen excuus te zijn om dan toch maar in onze comfortzone te blijven.
Misschien is het juist wel een uitdaging om deze leefwijze ook hier uit te proberen!

Stelt u eens voor: Tai chi beoefenen midden op de Harderwijkerweg onder vol bloeiende Japanse kersenbomen, dat moet toch een relaxte uitstraling op het drukke verkeer geven, en wanneer dat niet het geval is kunnen we altijd nog gecontroleerde karateklappen uitdelen aan hardleerse auto- en vrachtwagen bestuurders die te hard rijden, of niet alleen hamburgers eten bij de barbecues, maar ook sushi.
Zo zijn allerlei combinaties mogelijk die leiden tot vernieuwing, innovatie maar bovenal het idee dat we misschien wel allemaal behoefte hebben aan één ding: het samen zijn in Laag-Soeren.