Column

Onregelmatig verschijnende column van diverse dorpsbewoners. De column moet nog een naam krijgen.

Vanaf de Mosbank - december 2013

Het is stil als ik samen met Bijke richting ’t Sprengenhus loop. De eerste vorst doet het blad van de beukenhaag langs de Harderwijkerweg krommen. De lampjes hangen in de grote boom voor ons Sprengenhus. Mijn handen ver weg gestoken in de zakken van mijn jas omdat ik de handschoenen nog niet heb opgezocht. De lucht boven Laag Soeren toont grijs. Alles wijst erop dat de zon het toch gaat winnen deze week. De stilte is hoorbaar.

Ik sprak Anke na afloop van onze jaarlijkse fietstocht. De gezellige barbecue wordt altijd even onderbroken door Gerrit Slijkhuis die dan het woord neemt. Als hij over vroeger begint komen de mooie verhalen. In de beleving van velen was het toen soms ook veel beter. Jong en oud luisteren ademloos toe. Trots en dankbaar als Gerrit is over hoe het nu gaat in de wijk. Mooi. Anke genoot ook en we praten wat over koetjes en kalfjes. Een hapje, een drankje. Ze vraagt hoe het met me gaat. Wat ongemakkelijk antwoord ik dat het eigenlijk wel goed gaat. Maar wat heb ik te klagen als? Dan onderbreekt ze mij fel. Dat vraag ik niet zegt ze. Ik wil weten hoe het met jou gaat! Overdonderd door zo veel kracht raak ik in een geanimeerd gesprek waarbij ik de omgeving uit het oog verlies. De belangstelling voor anderen is een eigenschap van Anke die ik, en meer mensen, natuurlijk kennen. Samen met Willem is zij vrijwel altijd bij het bouwen van de kar voor het Oranje feest. Volgens mij ook op zoek naar de verhalen achter de gezichten. En dan, als de kar onder de kapschuur van Jan wordt gereden, in het zonnetje genieten van een stukje kaas, een rosé en de wijkgenoten. Het is voor ons een voorrecht om elkaar zo te kennen. Een mooi mens.

Ik hoor alleen de lucht uit mijn mond als gevolg van de vrieskou. Inmiddels ben ik de Boerhavelaan uitgelopen en loop ik langs het water in de richting van de Mosbank.

Iemand die wij ook allemaal kennen is ‘Pol’. In het kader van de tsunami aan jaaroverzichten neem ik u even mee naar afgelopen zomer. Ik wil u wijzen op de nieuwe oprit van de familie Nieuwland. Harrie heeft afgelopen zomer drie weken vrij genomen om deze klus te klaren en het resultaat mag er zijn. Remko heeft ook een dag vrij genomen om zijn kant van de gezamenlijke oprit op te knappen.

Begin november heeft Sempre Crescendo een fantastische uitvoering gegeven in ’t Sprengenhus. De zaal was tot de laatste stoel bezet. Alles ademde gezelligheid, betrokkenheid en muziek. Een open doekje was natuurlijk het zestig jarig jubileum van Henk Bolderman. Deze momenten zijn het waard te koesteren. Onder begeleiding van hun vaders traden Lieselotte en Paula naar voren met gitaarspel en zang. Met nummers van deze tijd. Dit Soerense talent is een voorbeeld van de toekomst van de muziek in laag Soeren. De zaal luisterde en keek ademloos toe bij de Cup Song, uitgevoerd door de twaalf jarige Suzanne. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om voor een volle zaal op te treden. Kippenvel. Deze avond toonde maar weer eens aan waar een klein dorp groot in kan zijn. Dit smaakt naar meer. Tot in de kleine uurtjes is door jong en oud nagepraat in een gezellige sfeer. Alle bezoekers waren enthousiast en hebben de eigen wijze van 123 jaar muziek maken in Laag Soeren geproefd en beleefd.

Ik zwaai naar Theo Verheij, die zijn bus heeft aangetrokken, en ga ondanks de kou op de bank zitten. Naarmate je ouder wordt loop je tegen hele verrassende zaken aan. Ik sta daar gelukkig niet alleen in. Zo is Juul ook regelmatig haar lenzen kwijt of stopt ze beide exemplaren in hetzelfde bakje zodat je niet meer weet in welk oog welke lens hoort. Ik herken wel iets. Bea, Herbert, Lieuwe en Harrie voeren tijdens de repetitie hetzelfde gevecht met de leesbril als ik. Waar is dat ding? Ook bij hen is een lichte paniek waarneembaar als ze de plus glazen even niet kunnen vinden als Rinie aftelt. Maar goed, ik doelde eigenlijk op een openbaring op één van de laatste traingen. Jelle heeft de gewoonte om, voor het partijtje aan het eind van de training, de partijen door twee spelers te laten kiezen. Net als ‘vroeger’. We doen dan geen voetje, voetje, maar één van de twee begint gewoon. Niets bijzonders. Tot dat je tot de ontdekking komt dat je bij de laatsten hoort die gekozen worden. Je mompelt nog iets van “dat was vroeger wel anders” maar je trekt uiteindelijk het hesje aan. Dat mooi sluit.

IVN organiseerde deze herfst een wandeltocht door het Paradou. Men was op zoek naar paddenstoelen. Of zij mooie exemplaren hebben aangetroffen, vertelt het verhaal niet. Piet wel.

Onze C junioren werden ook nog even kampioen. Aangemoedigd door de nodige meegereisde supporters is de spanning uiteindelijk overwonnen. Bij thuiskomst stond natuurlijk de platte wagen klaar en een aantal muzikanten die begrijpen wat muzikant zijn is, in een dorp als het onze. Kampioen kan je worden als er vrijwilligers zijn die de was doen, rijden, vlaggen en de boel bij elkaar krijgen en houden. In Brenda en Rick, bedank ik hen voor die energie. En als je opa bent, wordt je zonder pardon op zaterdagmorgen van je vrije dag beroofd. Vlaggen moet je.

Bijke heeft er genoeg van. Met zijn smerige poten op mijn schoot geeft hij aan verder te willen. Mopperend veeg ik het ergste zand eraf en sta op.

Dit paardendorp, dat inmiddels een motordorp is geworden, heeft veel moois te bieden. Overigens kun je met beide paardenkrachten tegen de grond kwakken, maar dit terzijde. Machiel schetste ooit een beeld dat de kinderen van nu heimwee moeten krijgen naar hun dorp. Soms ben ik bang dat de volwassenen van nu daar al niet ver vanaf zitten. Gelukkig staan er nog steeds inwoners op die verder willen. De voetbalclub knokt zich naar voren, de muziekvereniging verandert haar akkoordenschema en de decembermaand groeit uit tot organisatie briljant. Kleine stapjes, maar voor mij meer dan voldoende. Met name de opbloeiende samenwerkingsverbanden voeden mijn vertrouwen voor de komende jaren. Nimmerdor wordt door velen als een belangrijke schakel in die strijd gezien. Bovenal moeten wij onze eigen kracht benutten. Om half negen op sinterklaasochtend de Sint welkom heten, samen met de schoolkinderen kerstliedjes oefenen en het paasvuur ontsteken. Tradities niet weggooien maar wel aanpassen aan deze tijd. En vooral nieuwe elementen toevoegen aan onze aanwezigheid in Laag Soeren. Plezier.

Het begint te schemeren en de ‘boom van Mieke’, begint prachtig te stralen.

In ons gewone dorp wonen gewone mensen die gewone dingen doen. Veel zien wij niet. Iemand moet toch de trekker besturen die de kerstboom in een Italiaanse kunstfilm uit het Paradou trekt. Iemand richt de foyer in en organiseert een warme zondagmiddag in ’t Sprengenhus met muziek, kunst en een mooi boek over Laag Soeren. Iemand maakt het toilet schoon op het feestterrein tijdens het oranje feest. En ja, iemand spreekt in tijdens een raadsvergadering. De krant haalt het niet altijd, maar de kracht van Laag Soeren zit in al die dingen die wij gewoon vinden. Net als je relatie en gezondheid. Laten wij er af en toe aan denken hoe bijzonder alles is.

Uiteindelijk ben ik de Rozesteinweg ingelopen om via de Texweg en Eerbeekseweg naar huis te lopen. Bijke is mij er dankbaar voor. Bij het Soerense kerkje branden lantaarns.

Ik wens iedereen gewoon een bijzonder 2014.

Ik zie u.
Edwin

Zomervakantie 2012


Eindelijk was het zomervakantie, vonden de kinderen. De een ging naar ponykamp, de ander naar scoutingkamp. Daarna hadden we 3 weken vrijgeboekt om met het gezin weg te gaan. Een bestemming – anders dan zon – was er nog niet. De eerste helft van de vakantie vlogen voorbij. Mooie dagen met bezoekjes aan zwembad en Bussloo. Lekker rondom huis klooien, vriendjes over de vloer, genieten. De dag voordat we ergens zouden heengaan  - met een 6e hands vouwwagen, dat was al wel duidelijk – keken we elkaar aan en vroegen ons hardop af ‘waarom gaan we eigenlijk weg, dit is eigenlijk al vakantie! De natuur is prachtig, er is rust, er zijn fijne vrienden, er is altijd iets te doen.’

Uiteindelijk was de uitkomst van ons gezinsgesprek dat we toch zouden weggaan om twee redenen: 1. Om een tijdje alleen met het gezin zijn, zonder tussenkomst van post, telefoon, berichtjes, mail, vrienden om echt weer eens samen te zijn. 2. Om nieuwe omgevingen te ervaren om inspiratie op te doen. Om ons bestaan hier levendig en fris te houden. Met deze twee redenen zijn we de volgende dag afgereisd naar het zuiden; de bestemming was minder belangrijk dan een tijdjes samenzijn en inspiratie opdoen. Uiteindelijk hebben Noord Italie bezocht en was het er heerlijk. Inmiddels zijn we weer terug en zijn de kinderen weer naar school. En genieten we weer van ons prachtige plekje op de Veluwe.

Confectievogel op het Oranjefeest

mei 2012

De confectievogel vliegt niet meer. Beter gezegd:  de confectievogel kan helemaal niet vliegen.  Die zit star en stijf in een hydraulisch bouwwerk te wachten op de dingen die komen.  De confectievogel is een massaproduct  van onbekende herkomst.
Dat was vroeger wel even wat anders. Toen had je maatvogels.  Maatvogels, exclusief voor het vogelschieten op de Hietwortel in Laag-Soeren. Daar was er maar één van. En  die ene maatvogel draaide om een ijzeren pin. Ergens ver weg, hoog boven in  de lucht. De schutter stond tijdens het vogelschieten  voor een rechtopstaande ladder zijn eigen sport te zoeken  en de vogel draaide rond bij elk raak schot.


Om aan een maatvogel te komen trok Hein Plant al maanden voor het Koninginnefeest het bos in. Hein Plant was  timmerman en voorzitter van de Oranjevereniging. Hij wist wat hij zocht en met een kennersoog taxeerde hij de bomen en takken tot hij het geschikte hout bij elkaar had. Dat hout werd gefatsoeneerd.  Er werden een kop, een staart en een paar vleugels aan een lijf gemaakt. Dwars door dat lijf werd een gat geboord waar de ijzeren pin doorheen kwam die bovenop een eindeloos lange paal zat. Het hijsen van de maatvogel was adembenemend.


Toen Hein een dagje ouder werd nam hij Rinus van der Wulp mee als leerling-maatvogelmaker . Rinus was geraffineerder dan  Hein. Rinus stopte de vogel een poosje onder water. Daardoor werd het hout zo taai dat de schutters soms moesten bijbetalen om de geweerlader/patronen-leverancier niet helemaal failliet te laten gaan. Die stond daar voor een vast bedrag, weet je.  Of het van de Oranjevereniging of van de dierenbescherming kwam is  niet bekend, maar naderhand mocht dat niet meer. Er moest op droge vogels geschoten worden.


Nu hebben  we een confectievogel. Op een hydraulische schietstoel. In de wei naast de ijsbaan. De Hietwortel werd te gevaarlijk voor het wild, zeiden de deskundigen. Maar soms stond er een heel koppeltje reeën op hun gemak vanuit de verte te kijken wat al dat volk daar bij de bosrand van de Hietwortel  aan het doen was. En voor zover bekend is er nooit een ree gesneuveld. Tenminste niet tijdens het vogelschieten.
 

Okinawa

april 2012

Studies hebben aangetoond dat mensen die op het Japanse eiland Okinawa wonen het oudst worden van alle mensen op aarde. De mensen daar blijken een zeer gezonde leefstijl te hebben. Het merendeel van hen bereikt niet alleen een hoge leeftijd, maar ze blijven ook nog eens op een gezond gewicht, vitaal en scherp van geest. De kern van het geheim lijkt te liggen in een gevarieerd, uitgebalanceerd eetpatroon en een positieve levensinstelling.

Met behulp van het sociale medium Facebook kunnen we in één touch (een muisklik is alweer achterhaald) Laag-Soeren verbinden met Okinawa, en kunnen we meegenieten van praktische informatieve tips in de vorm van oude Japanse leefwijzen, smakelijke Sushi recepten, historische filmpjes over karate, mooie plaatjes van bloeiende kersenbomen, indringende interviews met geisha’s, etc. 
Op Okinawa heeft men een andere levensinstelling dan wij hier. Men is relaxt, positief, hulpvaardig, zorgt voor voldoende lichaamsbeweging en doet vaak nog iets aan yoga, tai chi of meditatie. Toegegeven: men woont op een prachtig eiland met palmbomen, in een heerlijk klimaat. Maar dat hoeft voor ons nog geen excuus te zijn om dan toch maar in onze comfortzone te blijven.
Misschien is het juist wel een uitdaging om deze leefwijze ook hier uit te proberen!

Stelt u eens voor: Tai chi beoefenen midden op de Harderwijkerweg onder vol bloeiende Japanse kersenbomen, dat moet toch een relaxte uitstraling op het drukke verkeer geven, en wanneer dat niet het geval is kunnen we altijd nog gecontroleerde karateklappen uitdelen aan hardleerse auto- en vrachtwagen bestuurders die te hard rijden, of niet alleen hamburgers eten bij de barbecues, maar ook sushi.
Zo zijn allerlei combinaties mogelijk die leiden tot vernieuwing, innovatie maar bovenal het idee dat we misschien wel allemaal behoefte hebben aan één ding: het samen zijn in Laag-Soeren. 
 

Soerens Belang Laag Soeren Sprengenhus